Tickets Restaurant

Geschiedenis

De tijd van toen. Okapi in 1979‐80

Guy Scheerlinckx schreef in het Crelan Okapi Aalstar magazine van 2017 een stuk over  “De tijd van toen. Okapi in 1979‐80.”

 
Een overlijdensbericht van iemand op de sociale media kenbaar maken, kan verrassende
gevolgen hebben. Dat gebeurde met de doodsbrief van voormalig Okapi speler Marc Minnebo.

We hadden de aankondiging van de begrafenis op smoelenboek geplaatst in de hoop nog een
paar mensen te bereiken die anders nooit of misschien veel later zijn overlijden zouden
vernomen hebben. Er kwam respons uit een totaal onverwachte hoek. Iemand stuurde me een
bericht met de melding dat ze meer wou weten over het overlijden van Marc want haar man
had nog met hem in dezelfde ploeg bij Okapi gespeeld. Ze tekende met Raquel Taylor en wat
denkwerk leerde ons dat ze de vrouw is van Henry Hank Taylor, een Amerikaanse gastspeler die
onze ploeg versterkte in 1979‐80. We namen contact op met haar en wat ze ons antwoordde,
willen we u niet onthouden want vooral de oudere fans denken nog vaak terug aan die tijd. Niet
dat het vroeger beter was, alleen gebeurde alles toen meer op een amateuristische wijze,
veelal door vrijwilligers met alle gevolgen van dien. Zo kwam er al eens één gastspeler uit het
vliegtuig die centimeters kleiner was als gedacht of de broer bleek te zijn van de oorspronkelijk
gecontracteerde speler. Ondanks de moderne middelen en al die professionele begeleiding
worden er dezer dagen ook nog katten in zakken bij de ploegen binnengesmokkeld door mooi
pratende spelersmakelaars. Dat sommige clubbesturen zich nog steeds laten vangen, is minder
te begrijpen.

 

H.Taylor met dochter Brandi

Hank Taylor met dochter Brandi

 

Eén tegen allen.
In 1978‐79 was Okapi op het nippertje in Eerste klasse gebleven door op het neutrale terrein
van St Truiden een testmatch te winnen tegen Andenne. Coach Paul Poppe nochtans één jaar
eerder coach van het jaar bij Kortrijk werd kort voor het ultieme duel ontslagen en opgevolgd
door Frans Verhulst . Die jaren waren maximaal twee buitenlanders per ploeg toegelaten.
Henry Hank Taylor arriveerde als de eerste gastspeler en na een paar overtuigende testten
mocht hij blijven. Hij had immers op papier uitstekende referenties, opgeleid bij Pan American
universiteit ( noemt nu Un. of Texas Rio Grande Valley), was hij in 1978 de tweede beste
rebounder ( 14.2 gem. na Ken Williams,14.7 van North Texas State ) van het Amerikaans college
basket. Logischerwijze verwachtten we hier dus iemand van minstens 2.20m, Hank mat echter
maar 1.96 m, had wel een goede veerkracht, timing en wist zich ook uitstekend te plaatsen in de
luchtgevechten. Buiten de bucket daarentegen bracht hij er weinig van terecht. De tweede
Amerikaan die uit het vliegtuig stapte, noemde Harry Morgan en ook hij beschikte op papier
over grote adelbrieven. Bij Indiana State vormde hij met Larry Bird ( later een NBA legende met
Boston Celtics en nu recent opgestapt als President van Indiana – hij blijft adviseur van de
Pacers ) een vedetten duo onder de naam Larry & Harry Show. Met zijn amper 2 m moest hij
hier de centerplaats innemen wat al twijfels deed ontstaan maar bovenop bleek Morgan een
pleintjes basketter te zijn die van tactiek geen kaas had gegeten. Coach Frans Verhulst en zijn
assistent coach ‐ trainer Frans Van Driessche mochten eerder welk plan uittekenen, den Harry
liep zijn eigen lijnen eens hij op het terrein stond. Een ander probleem was dat hij zijn eigen car
uit de States wou laten overbrengen wat financieel niet haalbaar bleek. Terug naar afzender
dus.

 

Een paar Amerikanen uit de Nederlandse competitie werden, Billy Jackson ( Wichita Un.‐
Punch Delft ) en Keith Yow ( Wilmington‐ N.C. / Oud – Beyerland ) aan een paar proeven
onderworpen maar voldeden niet . Ene Van de Vijvere een Amerikaanse Belg, oorspronkelijk
uit Ninove zou overkomen maar dat spoor liep dood. Ook John Goedeke, 2.04m van Maryland –
Baltimore County werd aangekondigd maar geraakte blijkbaar niet in Aalst zodat men besloot –
de competitiestart naderde snel – om Harry Morgan terug op te roepen. Marc Minnebo werd
voor 1.000.000 Belgische frank overgenomen van Ijsboerke Kortrijk, de jonge Ludwig Body
Lievens kwam over van Black Boys en omgekeerd ging Marcel Van de Keer, voor 350.000 BF – de
transfer van het jaar volgens zijn toenmalige schoonvader, Fernand Steleman‐ naar Fresh Air
Molenbeek ,waar Fons Kesteloot, Sportmanager was. Een andere opmerkzame transfer, Gilbert
Gibbe Ibens, 36, – vader van onze huidige coach Steve Ibens – kreeg bij Okapi de kans te
bewijzen dat hij na een drietal jaar blessureleed ( kniekwetsuur ) bij o.a. Luchtbal Antwerpen
nog steeds goede diensten kon leveren aan een Eerste Klasse ploeg. Tegenslag : In een
voorseizoenwedstrijd op Haantjes Leupegem scheurde Herman Van Den Broeck , volledig de
gewrichtsbanden van zijn linker voet waardoor hij meerdere maanden out was en Okapi zijn 200
centimeters moest missen wat reboundproblemen gaf.

 

Harry Morgan

Harry Morgan

 

Kampioen aan tafel.
Merkwaardig bericht in Het Laatste Nieuws juist voor de competitie start. Bob Geuens,
toentertijd een bekende basketjournalist riep Okapi uit tot Gastromomisch Kampioen voor
Racing Antwerp en Fresh Air Molenbeek . De pers was door het Okapi bestuur uitgenodigd voor
een uitgebreid diner in ’t Zandtapijt – Hekelgem. Klein probleem, slechts 2 dagbladschrijvers
vertoonden zich want de regionale pennenlikkers had men over het hoofd gezien en vergeten (?
) uit te nodigen! Het sportieve seizoen 1979‐80 scheerde voor Okapi minder hoge toppen. Van
in het begin zakte de ploeg naar de onderste regionen van de rangschikking, met het gevolg dat
het eindigde met een veertiende plaats, 8 zeges‐20 nederlagen, voor BC Willebroek, 15, 3‐25 en
na Kortrijk 13, 10‐18 waardoor een degradatie naar Tweede niet kon vermeden worden. De
reden voor die tuimeling had meerdere oorzaken. Aan gastspeler Taylor was het zeker niet
gelegen; Hij deed heel het seizoen zijn uiterste best , in moeilijke omstandigheden en moest
dikwijls optornen tegen een overmacht van twee Amerikaanse landgenoten, 28g‐30.4pt‐57%fg‐
71%1‐12.0rbs‐4.5bv. In een dubbele overtime op Hellas Gent scoorde Hank, 58pt, had vier maal
37 pt‐Fleurus‐Monceau‐Willebroek‐Brugge en ook in de drie Beker matchen nette hij telkens
plus 30 – Leupegem39,Seraing 32, Halle 31. Na Okapi speelde Henry nog een jaar in het Duitse
Giessen waar zijn zoon Henry Jamaar Taylor ter wereld kwam ( 25/2/1981 ). Jamaar was in
2004‐5, wide receiver in Amerikaans Football bij New York Giants ( National Football League )
maar moest in 2006 noodgedwongen stoppen door een kniekwetsuur. Hank , 60, keerde in
1981 terug naar Texas waar hij nog basketbalploegen coachte in La Joya. Vandaag werkt Taylor
voor een olieraffinaderij, vier uur rijden van zijn woonplaats in Mission‐Texas waardoor hij
alleen in de weekends naar huis komt. Zijn Texaanse echtgenote Raquel Mancias verdiende
haar boterham tot 4 jaar terug in de boekhouding afdeling van een plaatselijk ziekenhuis nadat
ze gedurende een kwarteeuw dezelfde job had uitgevoerd in de aardolie industrie. Het gezin
telt verder 2 broers, Jamaar en Earvin ( genoemd naar Earvin Magic Johnson , de ex Los Angeles
Lakers vedette )woont in Austin – Texas en is computerspecialist bij Dell en speelde American
Football op collegeniveau tot hij ook knieproblemen kreeg. Zus Brandi, 26, een modestyliste
die voor haar werk de halve wereld van Tokyo tot Parijs afreist. Shirley, 38, een
bejaardenhelpster is een meisje die de Taylors’ geadopteerd hebben toen ze 4 jaar was. De
kleinkinderen wonen Brandon in Dallas – Tx en Braylon ( Mission – Tx ). Dat weten we nu al
maar Raquel zelf was haar verblijf in Aalst ook nog niet vergeten. Hoe is het met de families
Sack, Roosen, Dr Hillewaere ( in die tijd Voorzitter van Okapi ) ? We hebben haar zoveel
mogelijk ingelicht . Dolf Sack ( jeugdvoorzitter ) – Clementine “ Tataan “ De Coster , een koppel
die de gastspelers hier ontving al ware het hun eigen kinderen zodanig zelfs dat ze door de
buitenlanders aanzien werden als memequin en pepequin . De Amerikaanse aliassen van meme
en pepe zijn spijtig genoeg al overleden maar gelukkig nog niet door iedereen vergeten want dat
verdient het paar niet. De Roosen, daarmee bedoelde ze Emiel Roosen en echtgenote Liliane
Baeyens , ook al mensen die hun hart en dikwijls ook geldbeugel open gezet hebben voor
gastspelers.

 

In één adem zal Raquel ook wel gedacht hebben aan de familie Frans Tas ( onze
huidige ploegafgevaardigde ) en vrouw Ingrid Baeyens wat ook zij waren er altijd bij als er
gewerkt moest worden voor de club ( nog steeds ) en af en toe een feestje sloegen ze ook nooit
af. Maar iemand waar Raquel tot twee maal toe naar gevraagd heeft, is Frank De Vuyst, 60 . Nog
altijd een vurige Okapi supporter maar destijds een marktkramer – kaashandelaar die altijd klaar
stond om te helpen bij de dagdagelijkse praktische problemen waar de gasten mee worstelden.
Zijn kaasplanken , waarmee hij de club vergaderingen telkens van hapjes voorzag en aan menig
bestuurslid of speler meegaf , dikwijls zonder de juiste prijs te vragen, zijn nog steeds het
onderwerp bij gesprekken tussen personen die het allemaal mochten meemaken.
De tweede Amerikaan Harry Morgan was andere koek. Waar hij voor ogenblik uithangt, hebben
we nog altijd niet kunnen achterhalen. De dag voor een voorseizoenmatch stond hij in het
stadspark nog wat te shotten toen we hem verwittigden dat het ’s anderendaags tegen Fresh
Air met drie Amerikanen ( John Heath‐Don Washington en de genaturaliseerde Corky Bell ) niet
gemakkelijk zo worden; “ Geen probleem voor mij “ antwoordde de man “ ik ben gewoon om
tegen vijf te spelen “ en hij had nog gelijk ook! De Sacks’ hadden ook nog een anekdote over
Morgan in petto; “ Hij kwam samen met zijn vrouw en hun twee kinderen bij ons thuis in St
Kamielstraat eten. Ik had vier grote kippen en een karrenvracht frieten gebakken. Met mes en
vork eten was moeilijk voor Harry & co maar toen ik hem zei dat hij zich zoals thuis mocht
voelen en zijn handen kon gebruiken, bleven na korte tijd alleen de beenderen over en mijn
voorraad servetten was ook helemaal opgebruikt.” Op het terrein liep het minder vlot en na 7
wedstrijden, 17.8pt‐44%fg‐66%1‐6.0rbs‐8.7bv‐1.2st.
Men had hier echter nog niet alles gezien. De vervanger van Harry Morgan, ene Mark Haymore,
2.03m was een speciale zowel als speler en nog meer als persoon. Zesde man bij College
Kampioen Indiana 1976 kon hij niet aarden onder het streng regime van coach Bob Knight. “ Hij
doodde mijn liefde voor basketbal” zei Haymore. Zijn spelvreugde vond hij in 1978 terug bij
Massachusetts Un. onder coach Jack Leaman. Het was zijn persoonlijkheid die hem in Aalst
parten speelde. Het begon al toen Clementine D.C. en Liliane Baeyens samen met hem zijn
zwangere vrouw gingen ophalen in Luxemburg. Hij was zijn paspoort vergeten wat heel wat
problemen stelde aan de grens en bovendien wou Mark zelf de auto besturen. Zijn echtgenote
werd misselijk , moest overgeven en hij dacht er plots aan dat er geen eten meer in huis
was,waardoor ze er nog spoed moesten achterzetten om in Aalst nog een winkel open te
vinden. Amerikanen zijn in eigen land niet verplicht om altijd hun pas bij te hebben , een
rijbewijs om hun identiteit aan te tonen volstaat en dat geeft elders dikwijls problemen Zo
landde Henry Taylor op Zaventem met een vervallen en dus ongeldig paspoort zodat de Sacks’
nog naar het consulaat in Antwerpen moesten snellen en zich bovendien nog borg stellen eer
Taylor zijn verblijfvergunning in orde was. Haymore had ook zijn nukken buiten het terrein, zo
mocht zijn vrouw geen blanken de hand drukken. Na 5 matchen, 19.2pt‐40%fg‐55%1‐7.0rbs‐1st‐
5.1bv mocht ook Haymore opkrasselen. Zijn agent Jim Mac Gregor vond hem een job in Egypte
en later heeft hij nog zijn brood verdient op de 4 continenten. Terug in Amerika vestigde hij
zich als zelfstandig verver. Blijkbaar heeft Haymore toen het licht gezien want in 2001 haalde hij
aan de U.Mass een Bachelor diploma in Sports Management, 22 jaar na datum! Het is nooit te
laat om te leren! Rond de eeuwwisseling was hij assistent coach van Dave Hixon bij Amherst
College . “ Een voorbeeld voor vele anderen , iedere training staat hij hier minstens 15 minuten
voor tijd en ook nadien kijkt hij op geen extra uurtje” verklaarde Hixon. Haymore had op laatst
van zijn leven ook een de San Jose Spiders, een damesteam onder zijn hoede. Om hen beter te
leren kennen, nodigde hij op een dag al zijn spelers uit op restaurant. Eind november2004
werd Mark Haymore ( 48 ), door een fatale hartaanval getroffen in zijn Amherst appartement.
Hij liet twee dochters en een zoon na.

 

Mark Haymore

Mark Haymore

 

Het seizoen 1979‐80 was niet echt een hoogvlieger in de Okapi geschiedenis. De kwetsuur van
Herman Van Den Broeck , 15g ‐3.3pt‐32%fg‐75%1‐2.9rbs gooide heel de strategie omver. Gibbe
Ibens, 28g‐6.5pt‐34%fg‐65%1‐2.5bv reageerde dikwijls nukkig bij zijn vervanging maar eens de
strijd gestreden, ging de Antwerpse veteraan zich excuseren voor zijn gedrag bij coach
Verhulst. Danny Schorreel, had dat jaar 275 matchen ( met beker plus 300 ) op zijn actief bij
Okapi. Coach Verhulst hield het nadien nog een jaartje uit bij de Ajuinen in Tweede klasse. In
1981‐82 dwongen Jef Troch en Frans Van Driessche terug de promotie naar de Topreeks af. Een
nieuwtje dat niets met Okapi te maken heeft maar paste in de tijdsgeest van toen. John Heath
van Fresh Air kreeg op St Truiden van coach Gaston Deckers, 30.000 BF boete omdat hij
weigerde in zone te verdedigen . Het geld werd later verdeeld onder zijn ploegmaats. Het
waren andere tijden toen.
Guy Scheerlinckx

 

Okapi 1979-80

Okapi 1979-1980